Γίνε και εσύ αριστερόζ του καναπέ! Γίνεται!

 Με τρομακτική έκπληξη παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες το θέατρο του παραλόγου από υποστηρικτές του προέδρου της Κ.Δ. Χριστόφια. Οι κύριοι χωρίς να σκεφτούν (βεβαίως) έχοντας σφηνωμένο στον εγκέφαλο τους τον στείρο και μισητό φανατισμό, προσπαθούν να ρίξουν στους Ήρωες (ναι το Η με κεφαλαίο όχι το ήρωες με εισαγωγικά) το φταίξιμο.

 Ακούμε πολλούς, φανατισμένους ακελικούς μας λένε ότι αν ζούσαν οι Ήρωες στο Μαρί, τότε θα ήταν κι αυτοί στο κατηγορητήριο. Και θα πλήρωναν. Μάλιστα κάποιοι δεν διστάζουν να λένε ότι "ξέρετε, ο θάνατος είναι λύτρωση" θέλοντας να πουν ότι πέθαναν, θυσιάστηκαν γιατί θα υπέφεραν για όλη τους την ζωή.

 Απλά, δεν ξέρω αν βλέπουν νέα ή ενημερώνονται γενικά οι τύποι:
1ον) Το στρατόπεδο το εκκένωσε από πολύ πιο πριν ο Πλοίαρχος Ιωαννίδης, για να σώσει ότι σωζόταν. Είναι εξαιτίας του που δεν θρηνούμε σήμερα άλλα θύματα.

2ον) Με αυταπάρνηση όλοι τους, πυροσβέστες και αξιωματικοί ήταν εκεί για να σώσουν την έκρηξη χωρίς να σκεφτούν την ζωή τους.

 Γι αυτό είναι και ήρωες. Γιατί τους ενδιέφερε να σώσουν ότι μπορούσε να σωθεί.

 Δυστυχώς, έτσι όπως καταντήσαμε θα πρέπει να εξηγούμε και τα αυτονόητα. Όμως δεν εξηγείται αλλιώς από νέους οι οποίοι είναι εν τέλη αριστεροί του καναπέ και του club. Αριστεροί του τακουνιού, του κουτσομπολιού, της καλοπέρασης σε πανάκριβα club, με ωραία τρέντι φορέματα και μπλουζάκια των 200 ευρώ.

 Οι αριστεροί του facebook που τους κάνουν tag συνεχώς, που βάζουν φωτογραφίες της Χαραυγής (της τότε εποχής) - η οποία έχει και ελληνική σημαία στο εξώφυλλο της- και κάνουν χαρωπά παραληρήματα.

 Αυτή είναι η Ροζ αριστερά, που αντί να πορευθεί με τον υπόλοιπο αφυπνισμένο λαό έξω από το προεδρικό στηρίζουν ακόμη  τον πρόεδρο των jet, των λιμουζινών, τον πρόεδρο που απαξιά τον Λαό, αυτόν που επικαλείται τον Λαό χωρίς να τον ρωτήσει. Στηρίζουν ακόμη το κόμμα των εταιριών, που ποτέ δεν αγωνίστηκε για τον Λαό αλλά θεωρούσε πάντα λαό μόνον τον ακελικό!


 Αλλά τι περιμένουμε από τους αρχιφασίστες τρομοκράτες (του καναπέ βέβαια) (βλέπε άρθρο Εμπροσθοφύλακα -
Απειλές για ένοπλη βία κατά των Αγανακτισμένων υπό την επίβλεψη του υιού Χριστόφια) οι οποίοι μιλούν για όπλα και για εμφύλιο. Βλέπετε, αυτοί είναι οι αριστεροί του facebook που κάνουν και τους αντάρτες από τον καναπέ τους!

 Τελικά, αυτή είναι η ροζ αριστερά του τόπου μας, εύχομαι τα σύνδρομα να είναι μεμονωμένα στους χώρους του AKEL διότι θα σύντομα ο Λαός μας θα τραβήξει κι άλλα προβλήματα. 

 Σκοπός του άρθρου αυτού δεν είναι να επιτεθούμε σε άτομα φραστικά, αλλά να επιτεθούμε στις πράξεις των ατόμων οι οποίες είναι εντελώς αντιφατικές με το τι στηρίζουν και τι πράττουν και οι οποίες πλήττουν την αλήθεια και την δικαιοσύνη.

Όποιος θέλει το καλό της Πατρίδος να γίνει τελευταίος

« Όποιος θέλει να είναι ο πρώτος πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ’ όλους και υπηρέτης όλων»

"Ο Ιησούς ήρθε στην Καπερναούμ, και όταν μπήκε στο σπίτι ρώτησε τους μαθητές: « Τι συζητούσατε μεταξύ σας στο δρόμο;» Αυτοί όμως σιωπούσαν, γιατί στο δρόμο συζητούσαν μεταξύ τους ποιος είναι ο ανώτερος ανάμεσά τους. Κάθισε τότε ο Ιησούς φώναξε τους δώδεκα και τους λέει : « Όποιος θέλει να είναι ο πρώτος πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ’ όλους και υπηρέτης όλων» Ύστερα πήρε ένα παιδάκι, το έβαλε ανάμεσά τους, το αγκάλιασε και τους είπε: «Όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά Μου, δέχεται εμένα τον ίδιον, και όποιος δέχεται εμένα, δεν δέχεται εμένα αλλά αυτόν που μου έστειλε στον κόσμο»." (Κατά Μάρκον κεφ. 9:33-37)

Ανασκοπώντας τον αγώνα του σημερινού απελευθερωτικού κινήματος παρατηρώ ότι τα άτομα τα οποία απαρτίζουν, ή προσπαθούν να απαρτίσουν, αυτό το κίνημα δεν μπορεί να διακατέχονται από κάτι διαφορετικό όπως είναι η ανιδιοτέλεια και η αδιαφορία προβολής του εαυτού του.

Ο σκοπός που αναφέρω πιο πάνω λόγο του Χριστού είναι γιατί ταιριάζει γάντι όχι μόνο με τον πνευματικό αγώνα αλλά και με τον αγώνα δια την Πατρίδα. Είναι τόσα τα προβλήματα του λαού, της κοινωνίας, του Έθνους και των ανθρώπων γύρω μας που θα ήταν λίαν επιεικώς αισχρό ο άνθρωπος ο αγωνιστής να σκέφτεται τον εαυτό του και τον τρόπο προβολής του μέσω αυτών των καταστάσεων.

Ένας απλός άνθρωπος ο οποίος κάνει τον δικό του προσωπικό και συλλογικό αγώνα για αυτό που ονομάζεται Πατρίδα δεν μπορεί να σκέφτεται τον εαυτό του αλλά θα πρέπει να σκέφτεται το εμείς. Μόνο από το εμείς ξεκινούν οι αγώνες. Στο κάτω κάτω ο αγώνας είναι για την ελευθερία του λαού και της Πατρίδος και όχι του προσωπικού μας εγώ μόνον.

Άρα λοιπόν, η προβολή, ο εγωισμός και ο ισχυρισμός του αλάθητου σε περιόδους Εθνικής κρίσης του Ελληνισμού μόνο κακό μπορούν να του προξενήσουν και όχι καλό. Σε ένα κίνημα το οποίο οι αλόγιστες έχθρες δίνουν και παίρνουν δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει δράση, δεν υπάρχει λύτρωση.

Σε ένα αγώνα ο οποίος είναι ανιδιοτελές και υπάρχει αγάπη και αδελφοσύνη μόνο καλά μπορεί να προσφέρει στον τόπο, στον λαό και στα άτομα τα οποία αγωνίζονται για αυτό το αγνό ιδανικό που ονομάζεται Πατρίδα.

Τελειώνοντας, τολμώ να παραλληλίσω αυτό που είπε ο Χριστός για αυτό το ζήτημα που ανάφερα πιο πάνω:

Όποιος θέλει να ανυψώσει την Πατρίδα του , να την Λευτερώσει, θα πρέπει να γίνει ο τελευταίος αγωνιστής, ο τελευταίος που θα δεχθεί τυχόν επαίνους, ο τελευταίος όλων. Μόνο έτσι η Πατρίδα θα γίνει πρώτη και το Έθνος θα ακμάζει.

Εθνική Αντίσταση - Λαϊκή κυριαρχία.

Οι συναντήσεις που γίνονται κάθε βράδυ στο προεδρικό έχουν να δώσουν το δικό τους στίγμα στην καθημερινότητα του Έλληνα της Κύπρου.

Ξεφεύγοντας από την καθημερινότητα μας, συζητώντας με άλλους συμπατριώτες, ανταλλάζοντας απόψεις και στο τέλος να παίρνονται και κάποιες αποφάσεις αυτά όλα μπορούν να δώσουν αισιόδοξα μηνύματα για την ζύμωση και πολιτικοποίηση του κόσμου. Θεωρώ σημαντικό σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο ο λαός να βγαίνει στους δρόμους για ένα κοινό σκοπό, την παραίτηση της κυβέρνησης και την απόδοση ευθυνών. Παράλληλα γεννιέται και το αίσθημα πλέον στον λαό ότι και μόνος του ίσως καταφέρει να ρίξει την εξουσία ή να κάνει αυτός επιτέλους τι θέλει. ‎

"Οι φορείς της εκτελεστικής εξουσίας δεν είναι αφέντες του λαού, μα υπάλληλοί του. Ο λαός πρέπει να μπορεί να τους διορίζει και να τους απολύει όποτε θέλει. Δεν υπάρχει θέμα να συμβληθούν με το λαό, πρέπει να τον υπακούσουν." Jean-Jacques Rousseau

Αυτά είπε ο Rousseau στο "κοινωνικό του συμβόλαιο" και αυτή ίσως πρέπει να είναι και η αρχή της δημοκρατίας κατά την άποψη μου. Αυτό πρέπει όμως να κερδηθεί από τον λαό με μια επανάσταση. Ο πολιτικάντης σε καμιά περίπτωση δεν θα ζητήσει από το σύστημα που συντηρεί το πιο πάνω γιατί απλά δεν του συμφέρει.

Με ένα σύστημα το οποίο θα δίνει δυνατότητα στον λαό, όποτε αυτός θελήσει, την ετυμηγορία του, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πιο καλύτερα καθώς κάθε πολιτικάντης που θα ήτο στην εξουσία τουλάχιστον θα έτρεμε μόνο και μόνο από την λαϊκή κρίση.

Αυτό σήμερα δεν συμβαίνει και ειδικά σήμερα σε μια περίοδο κρίσης, και ιδίως μετά από τις 11 Ιουλίου, φαίνεται ξεκάθαρα ότι το σάπιο σύστημα δεν μπορεί να πέσει απλά με την ετυμηγορία του λαού γιατί πολύ απλά δεν τον αφήνει.

Θεωρώ καθήκον μας όσων ανθρώπων μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το πιο πάνω να ωθήσουμε τα πράγματα προς μια νέα αντίσταση για να μπορέσουν έτσι να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνο με την λαική οργή και κατακραυγή μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν και όχι από τις πολιτικάντικες δηλώσεις της δήθεν αντιπολίτευσης.

Μόνη σωτηρία είναι ο λαός και μόνο αυτός στο τέλος της ημέρας μπορεί να σώσει ότι έμεινε και να ακμάσει μέσω της άμεσης ετυμηγορίας του.

Μια γνώμη πιο σωστή και πιο ελεύθερη

Ενόσω συνεχίζουμε να αναγνωρίζουμε έμμεσα το ψευδοκράτος, να μην προβαίνουμε σε καμιά ενέργεια αντιμετώπισης της τουρκικής προπαγάνδας η Τουρκία ανενόχλητη αλωνίζει στην Κύπρο μας χωρίς κανένας να μπορεί να της πει κάτι.

Η γενική ανασκόπηση, δηλαδή τα τρέχοντα στα κυπριακό είναι πολύ συγκεκριμένα, εγκλωβισμένα με μια στείρα πολιτική που ακολουθείται εδώ και δεκαετίες. Αυτή η πολιτική; Το μόνο που κατάφερε και καταφέρνει είναι να νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής, να εδραιώνει το ψευδοκράτος, να αποχαυνώνει τον λαό και να συνεχίζει ελπίζοντας δήθεν την ίδια διχοτομική πολιτική.

Η εξήγηση είναι απλή. Είμαστε εγκλωβισμένοι γύρω από συνομιλίες με παράνομους κατοχικούς ηγέτες χωρίς να ξέρουμε το γιατί! Θεωρούμε δεδομένο ότι κάποιος εκπροσωπεί τους τ/κ και αυτός ο κάποιος το μόνο που εκπροσωπεί είναι το ψεύτικο κρατίδιο που έστησαν οι Τούρκοι μετά από την βάρβαρη τους εισβολή στο νησί μας. Άρα θεωρώντας αυτό δεδομένο πως είναι δυνατόν να νομίζουμε ότι κάνουμε και συνομιλίες με σωστά άτομα; Τελικά τι εκπροσωπεί ο Έρογλου και κάθε Έρογλου στο τραπέζι των "πάρε-δώσε"; (βέβαια τώρα δυστυχώς έχουμε "δώσε-δώσε")

Τελικά αν πιστεύουμε ότι έχουμε μια σοβαρή πολιτική ηγεσία, επιστήμονες, που έχουν λόγο, απόψεις, είναι θαρραλέοι και μπορούν, γιατί δεν κάνουν κάποιες κινήσεις για να απεγκλωβιστούμε από αυτό που λέγεται σταδιακή αναγνώριση του ψευδοκράτους; Ποιο είναι το πρόβλημα; Ή μήπως τελικά η πολιτική μας ηγεσία αδυνατεί να ανταποκριθεί; Μήπως μελέτησε κάποιος πολιτικός αυτά τα ενδεχόμενα; Δεν είναι σημαντικό, τελικά, για αυτούς το κυπριακό;

Αυτή είναι η κατάντια μας δυστυχώς. Και η μεγαλύτερη είναι που ο λαός δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κι αυτό οφείλεται και σε αυτόν αλλά και στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία που δεν λέει να εξηγήσει του λαού τίποτα.

Σε μια κοινωνία που πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε και στην περίπτωση μας θα είναι πολύ αργά. Θα είναι ο καιρός που ο Τούρκος (ψευδό;)αστυνομικός θα είναι έξω από το σπίτι μας και θα ζητά εξηγήσεις για την ύψωση εκ μέρους μας της ελληνικής μας σημαίας. Και εκεί είναι που θα αρχίσει η αντίσταση αλλά ίσως είναι πολύ αργά.

Εν όσο όμως η κατάσταση είναι έτσι, αλλοιώνεται η πολιστική μας κληρονομιά στα κατεχόμενα, αναγνωρίζονται κανονικά τα πανεπιστήμια τους, δείχνουν να έχουν υπόσταση στους τόπους μας και καλά κρατούν. Παρόλα ταύτα εμείς μένουμε εδώ στηριζόμενοι στις συνομιλίες που τάχα θα μας φέρουν άσπρη μέρα στο νησί. Θα λυτρώσουν την Πατρίδα και θα φέρει Λευτεριά! Ποιος; Ο εκ περιτροπής πρόεδρος ή οι 50 000 έποικοι. Αυτή είναι μια ερώτηση που πρέπει να κάνουμε προς κάθε ΔΗΣΑΚΕΛΙΚΟ ο οποίος το υποστηρίζει.

Εμείς, οι νέοι και λοιποί απελευθερωτικοί θα πρέπει να αγωνιστούμε με νύχια και με δόντια για αντιμετώπιση αυτού το προβλήματος. Με εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, με ενημέρωση, με ζυμώσεις μεταξύ μας που θα μας κάνουν να αναγνωρίσουμε τυχόν λάθη μας, μόνο έτσι θα τα καταφέρουμε. Και το σημαντικότερο είναι να καταλαβαινόμαστε όλοι.

Άρα λοιπόν γροθιά στο κατεστημένο και Θεός βοηθός!

Απολογισμός και προτάσεις του σύγχρονου απελευθερωτικού αγώνα

Συνηθίζουν γενικά σε μπλόκς, ιστοσελίδες και γενικά στα ΜΜΕ να αναφέρουν νέα τα οποία μπορούν να απασχολούν τον κόσμο. Κάποια απ' αυτά έχουν καθαρά κερδοσκοπικό χαρακτήρα έστω κι αν αυτά που λένε είναι σωστά, τεκμηριωμένα και πατριωτικά. Ίσως περιμένουν να βάλουν κι αυτοί στην τσέπη του καρπούς της δουλειάς του στον κόσμο της ειδησιογραφίας.

Άλλοι απλά το κάνουν για να μπορέσουν να πουν κάτι, να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο, να τον ξεσηκώσουν. Αυτό το δεύτερο αν και καλό, ίσως και σε αυτό το επίπεδο κινούμαστε κι εμείς, καταντά δύσκολο έργο καθώς ο νέος πρέπει να έχει κάποια βασικά ερεθίσματα για να μπορέσει να παρακολουθήσει μια είδηση και να προβληματιστεί.

Το μέγα ερώτημα όμως είναι πως ένα επαναστατικό κίνημα μπορεί να οργανωθεί έτσι ώστε να ασκεί πιέσεις στους πάντες, να μαζεύει κόσμο, να μην γίνεται στείρο γύρο από εσωπαραταξιακούς φανατισμούς και συνθηματολογίες, να είναι ουσιαστικό, σύγχρονο.

Η απάντηση σίγουρα βρίσκεται κρυμμένη στην σκέψη των σημερινών ανυπότακτων Ελλήνων που αψηφώντας την ηττοπάθεια, με κάθε μέσο είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για την Λευτεριά της Πατρίδος.

Το πρόβλημα όμως ακόμη υπάρχει καθώς η πίεση δεν εξασκείται πουθενά και σε κανέναν. Οι ανυπότακτοι Έλληνες που διατηρούν την Αυτονομία τους μακριά από σκοπιμότητες κομματικές αν και έχουν όλα τα φόντα να πετύχουν αποτυγχάνουν. Είσαι σε μια παράταξη, κάνεις διαφώτιση , προωθείς τις ιδέες σου, μετά; Μετά τι; Τελειώνεις βρίσκεις μια δουλειά και κρατάς σιωπή ιχθύος ενώ πριν από 3-4 χρόνια ήσουν σε κάθε πορεία σε κάθε ιδεολογική διαφώτιση ή εκδήλωση.

Το πιο πάνω είναι μια πτυχή του προβλήματος των αυτόνομου απελευθερωτικού κινήματος. Το άλλο πρόβλημα που παρατηρείται είναι η εσωστρέφεια κάποιων, είτε ατόμων είτε παρατάξεων, οι οποίοι έχουν την πεποίθηση ότι το κίνημα τους, για ιστορικούς κυρίως λόγους, είναι ανώτερο από τους άλλους (παρατάξεις και συναγωνιστές τους) και ότι πρέπει, τρόπον τινά να υποταχθούν όλοι και να υπακούουν.

Σαφώς, μια τέτοια προσέγγιση ΜΟΝΟ κακό φέρει τόσο στην Πατρίδα όσο και στον σύγχρονο απελευθερωτικό χώρο. Οι αλληλοκατηγορίες δε με άθλια επιχειρήματα που σκοπό έχουν να πλήξουν κάποιο άνθρωπο ή παράταξη γκρεμίζουν αυτό που κτίστηκε από τους προκάτοχους και χάνεται μια για πάντα το νόημα του αγώνα.

Πρέπει να γίνει πασιφανές ότι τα απελευθερωτικά κινήματα είναι ιδρυμένα για την Πατρίδα και μόνον, δηλαδή δεν είναι κάποιο κόμμα, δεν υπάρχουν για τις εκλογές (φοιτητικές κυρίως), υπάρχουν για την Πατρίδα και ΜΟΝΟΝ. Το κοινόν συμφέρον θα πρέπει να χαράζει πορεία και όχι κάποια συγκεκριμένη παράταξη, χώρος, σωματείο κ.ο.κ.

Οι παροπίδες πρέπει να εκλείψουν, οι συνθηματολογίες πρέπει πλέον να ανήκουν μόνο στα κομματικά φερέφωνα του τόπο και θα πρέπει να χαρακτεί ένας νέος σύγχρονος αγώνας που θα στηρίζεται σε αρχές και αξίες.

Θα πρέπει να υπάρχει συσπείρωση γύρω από ένα κοινό Φορέα στον οποίο θα συμμετέχουν όλοι και με σύνεση από τον καθένα θα προχωρεί ομαλά ασκώντας εύκολα πιέσεις προς την πολιτική ηγεσία. Όσο μένουν εγκλωβισμένοι όλοι στα δικά τους, τόσο αφήνουν τους άλλους (που είναι ενωμένοι γύρω από ένα στείρο κίνημα) να θριαμβεύσουν και να έχουν ποσοστά όπως της προηγούμενες εκλογές.

Επίσης, θα πρέπει να ενισχύσουν την ιδέα της Πατρίδας τονώνοντας τις ιδέες με θέματα όπως η Οικολογία, κοινωνία, θέματα που καταστρέφουν τον ελληνικό μας πολιτισμό όπως τα greeklish και πολλά άλλα που θα δώσουν μια πιο ουσιαστική θέση στην κοινωνία. Μια πιο ορθολογιστική και δυνατή προσέγγιση που κανείς δεν θα μπορεί να αμφισβητήσει.

Τελειώνοντας, ίσως θα πρέπει το σύγχρονο απελευθερωτικό κίνημα να κάνει απολογισμό επιτέλους και αυτοκριτική και να αποφασίσει: Θα συνεχίσει η ίδια κατάσταση αφήνοντας τον κόσμο κοιμώμενο και τα κόμματα να αλωνίζουν, ή θα αφήσει τις μικρότητες και θα συσπειρωθεί γύρω από έναν Φορέα για να ασκήσει τις πιέσεις που χρειάζεται στο σύστημα;

Μετά τις εκλογές τι;

Πιο κάτω δεν θα κάτσω να αναλύσω ποιος κέρδισε τι ποσοστό, ποιος έχασε ποιος νίκησε και τις ίδιες αηδίες που ακούμε από τα ραδιόφωνα συνεχώς μετά τις εκλογές. Δεν θα αναλύσω βέβαια, το ποιος ενδέχεται να προεδρεύσει της βουλής καθώς αυτό θα ήταν για τον λαό μια άχρηστη πληροφορία που του γυροφέρνουν καθημερινά τα ΜΜΕ.

Το μόνο που θα αναλύσω κάπως είναι αυτό που λέγαμε πάντα, είτε από αυτό το μπλοκ είτε από άλλα "μέτωπα". (Και τα "μέτωπα" εντός εισαγωγικών γιατί αγώνας δεν είναι να κάθεται κάποιος μπροστά από ένα υπολογιστή μόνο).

Πως καταντήσαμε πραγματικά το ΔΗΣΑΚΕΛ να είναι πρώτο και να έχει και αύξηση στις έδρες. Πως καταντήσαμε να εκλέγονται βουλευτές προπονητές ή παρουσιάστριες. Τα ζητήματα που αναφέρω δεν πάει να πει ότι είμαι αντιδημοκρατικός με την εικασία ότι τάχα ο λαός τους ψήφισε άρα τι ζόρι τραβάω εγώ. Το ζήτημα είναι ΓΙΑΤΙ ο λαός ψήφισε αυτούς που ψήφισε.

Όλοι ψάχνουν να βρουν γιατί είχαμε τόση πολλή αποχή, τόσο κακό. Όλοι οι πολιτικάντηδες και μη το ψάχνουν. Άλλοι λένε ότι η αποχή έδωσε την δυνατότητα να πάρει πρωτιά ο διπολισμός, άλλοι λένε ότι δεν είναι καλή η πολιτική στην Κύπρο κτλ κτλ.

Βεβαίως και δεν είναι καλή η πολιτική στην Κύπρο αλλά αν δεν ήταν καλή δεν σημαίνει δεν θα ψήφιζαν όσοι δεν ψήφισαν. Αντιθέτως, δεν θα τους ψήφιζαν αυτούς που ασκούν κακή πολιτική αλλά θα ενίσχυαν είτε το λευκό είτε άκυρο, είτε τα κόμματα τα μικρά τα οποία δεν είναι αρκετά ελεγχόμενα ακόμη.

Κατ' επέκταση το πρόβλημα και πάλι δεν είναι ότι έχουμε σάπια πολιτική στην Κύπρο. Το πρόβλημα πρέπει να κτυπηθεί στην ρίζα του κακού. Πρέπει να καταλάβουν όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες ότι το σύστημα δεν βοηθά τον λαό να πολιτικοποιηθεί.

Από που ως που εξαναγκάζεις κάποιο πολίτη να ψηφίσει κόμμα και όχι άτομα για εκπροσώπους του; Από που ως που αφήνεις τον λαό στο περιθώριο για μεγάλα ζητήματα όπως Αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, όπως είσοδος στην Ε.Ε. ή ακόμη και η είσοδος μας στο Ευρώ. Δεν θα πω αν είμαι υπέρ ή κατά αυτών των ζητημάτων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το ζήτημα είναι κατά πόσον οι αποφάσεις της βουλής την δεδομένη στιγμή εκπροσωπούσαν τον λαό.

Αυτά οι "δημοκράτες" βολευτές δεν τα λαμβάνουν υπόψιν αφήνοντας τον λαό στο περιθώριο, απολιτικοποίητο, και μετά περιμένουν να έρθει και να τους ψηφίσει και από πάνω.

Ο λαός δεν θα έπρεπε κάθε 5 χρόνια να αποφασίζει, ποιος θα τον εκπροσωπεί δήθεν, αλλά συνεχώς να ήταν ενεργός στα μεγάλα ζητήματα που αφορούν το μέλλον του.

Καλή όμως η κρίση απέναντι στο σύστημα αλλά θα πρέπει να προτείνουμε και κάποιες αλλαγές στις οποίες μπορεί η κατάσταση να βελτιωθεί. Και βέβαια υπάρχει διέξοδος. Η εμπλοκή του λαού στα κοινά είναι μονόδρομος για την ακμή της δημοκρατίας και πρέπει να παλέψει ο λαός για αυτό του το δικαίωμα.

Η ψήφος μας, όσοι ψηφίσαμε, δεν κάνει πραγματικά τίποτα στην βελτίωση του συστήματος, αντιθέτως ίσως το συντηρεί αλλά πιστεύω ότι και η αποχή το ίδιο.

Αυτό σημαίνει ότι με την ψήφο μας δεν αλλάζει το σύστημα που κρατά τον πολίτη μακριά από την διακυβέρνηση του τόπου του και κατ' επέκταση αδιάφορο.

Πιστεύω ότι με αντίδραση μεγάλης μάζας του λαού ίσως ασκηθούν πιέσεις προς το σύστημα να αλλάξει οργανώνοντας παράλληλα ένα λαϊκό μαζικό κίνημα για την δημοκρατία και το Έθνος. Πρώτα όμως προέχει η διαφώτιση για να πειστεί ο λαός και να καταλάβει τι παιχνίδι παίζεται πίσω του.

Οι πολιτικοί δεν έχουν καμιά διάθεση να αλλάξουν το σύστημα καθώς τους βολεύει. Τους βολεύει να αποφασίζουν τα κόμματα τους, τους βολεύει με τον μισθό τους, τους βολεύει με τις συντάξεις τους, τους βολεύει που εκλέγονται.

Τελειώνοντας, όπως είπα και πιο πάνω για να σπάσει το κατεστημένο πρέπει να υπάρξει γροθιά σ' αυτό από τον λαό, μόνο έτσι θα ασκηθούν οι απαραίτητες πιέσεις για να αναγκαστούν οι πολιτικάντηδες να συνεφέρουν τα μυαλά τους, και αναγκαστεί το σύστημα να αλλάξει.

Όλοι μαζί για αντίσταση στο σύστημα, όλοι μαζί για μια πραγματική δημοκρατία από τον λαό για το λαό.

Ας σπάσουμε τα δεσμά.. ήρθε ο καιρός!

Κατ' επέκταση η μόνο λύση είναι να σπάσουμε τα δεσμά. Τα δεσμά θα τα σπάσουμε μόνο αν κάτσουμε και σκεφτούμε λίγο ελεύθερα δούμε τι γίνεται γύρω μας στον κόσμο και όχι τον κόσμο που μας πλάθει ένα χαζοκούτι για να μας κάνει στο τέλος πιόνια του.

Όπως κάθε εκλογές έτσι και φέτος ακούμε μέρα με την μέρα τα πάντα! Επί καθημερινής βάσεως τα ΜΜΕ αναλώνουν τον χρόνο του να παρουσιάζουν υποψήφιους βουλευτές με ερωτήσεις την ημέρας.

Οι γιγαντοαφίσες γέμισαν με διάφορες φάτσες υποψηφίων στους δρόμους, οι συνθηματολογίες δίνουν και παίρνουν, κάποιοι θυμούνται την ελληνική σημαία, κάποιοι θυμούνται να είναι πατριώτες, άλλοι κατηγορούν ασύστολα και κατηγορούνται. Γενικά μέσα από αυτό το πανηγύρι λίγα μπορούμε να πάρουμε ως απλοί πολίτες. Ως απλοί άνθρωποι που προσπαθούμε είτε να σπουδάσουμε είτε να δουλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο.

Ένα κενό μέσα μας βαθιά μετά από κάθε προεκλογική "μάχη" μετά από κάθε κατηγορία ενώ ο ίδιος ο πολιτικός που κατηγορεί είναι χειρότερος και οι δηλώσεις του τον εκθέτουν περισσότερο.

Δεν θα αναλωθώ περί αυτού του θέματος, δηλαδή δεν θα μιλήσω συγκεκριμένα. Όλοι τα ξέρουμε τα ακούμε καθημερινά, εξάλλου το τι γίνεται τώρα είναι ένα τίποτα. Είναι ένα χτιστό ψέμα το οποίο το χτίζουν προεκλογικά οι πολιτικάντηδες για ρίξουν λάσπη στα μάτια του κόσμου.

Το ερώτημα που τίθεται αυτήν την στιγμή είναι γιατί ο κόσμος σιωπά. Γιατί συμβιβάζεται και μένει απαθείς ψηφίζοντας τα παραδοσιακά κόμματα;

Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά αν κάποιος καταλάβει περίπου τι γίνεται θα καταλάβει ότι όλα αυτά: οι κόντρες, οι αφίσες, οι δηλώσεις αυτά όλα που πονοκεφαλιάζουν τον άνθρωπο είναι χτιστά, είναι ψέμματα.

Αυτά όλα που μας πλασάρουν οι πολιτικοί μέσω των ΜΜΕ είναι για να μας κάνουν να ασχολούμαστε μόνο με την εκλογές, μόνο με αυτές. Να ξυπνούμε το πρωί και να έχουμε έννοια τις εκλογές ξεχνώντας τα προβλήματα του τόπου μας και την κοινωνίας μας. Κάνοντας μας αποχαυνωμένους λες και το πρόβλημα σήμερα είναι αν θα βγει πρώτο κόμμα ο Συναγερμός ή το ΑΚΕΛ. Λες ότι αν ψηφίσουμε κάποιο κόμμα θα αλλάξει κάτι στο σύστημα.

Ένα εργαλείο για αυτήν την αποχαύνωση είναι η τηλεόραση στην οποία είμαστε απλά δέχτες και τίποτε άλλο. Απλά δεχόμαστε ότι δείχνει γιατί πολύ απλά δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε τι μας δείχνει. Είναι τόσο απλό μα τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε.

Αντιθέτως, διαβάζοντας μια εφημερίδα, μια ιστοσελίδα με νέα, μπορούμε και να σκεφτούμε μπορούμε πιο μετά να διαβάσουμε για να χαλαρώσουμε, να δημιουργήσουμε μια ελεύθερη γνώμη για τα πράγματα που συμβαίνουν. ΑΚΟΜΗ και μια εφημερίδα να κάνει προπαγάνδα είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε και αυτό οφείλεται στο ότι διαβάζουμε και σκεφτόμαστε. Με την τηλεόραση βλέπουμε και αποδεχόμαστε.

Αυτό είναι όλο το παιχνίδι που παίζεται γύρω μας και πρέπει να το καταλάβουμε καλά. Τους συμφέρει αυτό το παιχνίδι γιατί έτσι θα κανονίζουν τους δικούς τους, θα έχουνε την καρεκλίτσα τους και τα λεφτά τους, θα μπορούν να λεν την άποψη τους για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους σκοπιμότητες και η ιστορία συνεχίζεται, το ίδιο σκηνικό κάθε χρονιά που έχουμε εκλογές.

Τι θα αλλάξει όμως το πολιτικό μας σύστημα τελικά; Ποιος μπορεί να του δώσει γροθιά και να ξυπνήσει μια νέα επανάσταση που θα θεμελιώνει γερές βάσεις προς την Άμεση Δημοκρατία. Γιατί τελικά το πρόβλημα είναι αυτό!

Όσο δίνονται εξουσίες σε λίγα άτομα τόσο πιο εκμεταλλευτές μπορούν να γίνουν, μπορούν να εξαγοραστούν, μπορούν να λειτουργήσουν για το συμφέρον τους και μόνον και να αγνοήσουν τον λαό. Πιστεύω ότι σήμερα αυτό συμβαίνει, γι αυτό είμαστε σε αυτήν την άθλια κατάσταση.

Μια Άμεση Δημοκρατία θα μας σώσει και εξηγώ. Όσο πιο πολλή εξουσία δίνεται στον λαό για το μέλλον ΤΟΥ τόσο πιο πολύ ο λαός θα ασχοληθεί, τόσο πιο πολύ θα ξέρει τι του γίνεται και θα "υποχρεωθεί" πλέον να ασχοληθεί με τα κοινά. Γιατί όσο άλλοι αποφασίζουν για το μέλλον του, και ο λαός βλέπει ότι δήθεν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, τόσο η κατάσταση θα χειροτερέψει.

Ενώ με ένα μοντέλο Άμεσης Δημοκρατίας πλέον ο λαός μπορεί να ασκήσει πίεση στον κάθε πολιτικό που εξάλλου δεν θα έχει και πολλή εξουσία, αλλά ο λαός θα είναι αυτός που θα την κατέχει.

Στην Ελβετία ακολουθείται ένα περίπλοκο αλλά πολύ καλό σύστημα! Οι πολιτικοί - βουλευτές έχουν και δουλειές - εργασίες και πρέπει να δουλέψουν στην "δεύτερη" τους δουλειά για να βγάλουν τα προς το ζην. Επίσης, με 50 000 υπογραφές ο λαός μπορεί να αναιρέσει νόμους της χώρας!
Αυτό κι αν είναι δημοκρατία!

Αυτά είναι δύο απλά συστατικά που φέρουν ένα είδος άμεσης δημοκρατίας η οποία δουλεύει και καλά μάλιστα. Η Ελβετία είναι τόσο αναπτυγμένη χώρα (βέβαια όχι μόνο λόγο του πολιτεύματος της) που δεν έχει καν ανάγκη την Ε.Ε.

Οι πολιτικοί μας σήμερα παίρνουν καλούς μισθούς και από την βουλή και από το κόμμα. Επίσης και οι υψηλοί αξιωματούχοι το ίδιο. Ένας πολιτικός η δουλειά του είναι τάχα πολιτικός. Δηλαδή; Βγαίνει στη τηλεόραση αραδιάζει κατηγορίες και μετά σιωπά. Και έπειτα ξανά η ίδια ιστορία. Λες και η δουλειά του πολιτικού είναι να κατηγορεί τους άλλους πολιτικούς.

Άποψη μου είναι ότι όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το σύστημα. Αυτό γιατί για να υπάρξουν προβλήματα σε ένα κράτος συνήθως υπάρχει διαφθορά, εκμετάλλευση και όλα τα σκάνδαλα που ακούμε ή όχι καθημερινά.

Κατ' επέκταση η μόνο λύση είναι να σπάσουμε τα δεσμά. Τα δεσμά θα τα σπάσουμε μόνο αν κάτσουμε και σκεφτούμε λίγο ελεύθερα, δούμε τι γίνεται γύρω μας στον κόσμο και όχι τον κόσμο που μας πλάθει ένα χαζοκούτι για να μας κάνει στο τέλος πιόνια του.
Η Αντίσταση πρέπει να είναι λαϊκή, δυναμική, με επιχειρήματα χωρίς φανατισμούς για να μπορέσει να ασκηθεί επιτέλους πίεση στο κομματικό κατεστημένο.

Οι εκλογές ΠΟΤΕ δεν έφεραν σωτηρία σε κανένα τόπο απλά συντηρούσαν το υφιστάμενο σύστημα είτε αυτό ήταν καλό είτε κακό. Οι επαναστάσεις πάντα έφερναν αλλαγές. Γι αυτό και μεις για τον τόπο μας παρά να κατακρίνουμε και να βρίζουμε τους πολιτικούς για τις αρλούμπες που μας αραδιάζουν επί καθημερινής βάσεως, ας πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας κι ας αντισταθούμε.

Κάθε ελεύθερος πολίτης, μία πέτρα για να σπάσει το κατεστημένο, για να σπάσουμε τα δεσμά μας από το παραμύθι που μας θέλουν να ζούμε.